شارژر دیواری

گوشی‌ها سال‌هاست بدون آداپتور در جعبه می‌آیند و همین باعث شده خیلی‌ها گوشی جدید را با شارژر پنج‌ساله شارژ کنند و بعد گله کنند که «چرا کند شارژ می‌شود». آداپتور، نه گوشی، معمولاً حلقه ضعیف زنجیر است.

وات کل با وات هر پورت یکی نیست

روی جعبه شارژرهای چندپورته عددی مثل ۶۵ وات می‌بینید؛ این توان مجموع است. وقتی دو دستگاه هم‌زمان وصل می‌کنید، این توان بین آن‌ها تقسیم می‌شود و ممکن است پورت اول از ۶۵ به ۴۵ وات بیفتد. جدول تقسیم توان معمولاً روی بسته‌بندی نوشته شده؛ اگر لپ‌تاپ و گوشی را با هم می‌زنید، همان جدول را ببینید نه فقط عدد بزرگ.

پروتکل‌ها: PD، QC و PPS

• Power Delivery (PD): استاندارد عمومی امروز روی USB-C؛ آیفون، آیپد، مک‌بوک و بیشتر اندرویدها با آن سریع شارژ می‌شوند.
• Quick Charge (QC): روی پورت‌های USB-A و بسیاری از گوشی‌های اندرویدی رایج است.
• PPS: نسخه پیشرفته‌تر PD که ولتاژ را پله‌پله تنظیم می‌کند. سوپر فست شارژ سامسونگ روی همین سوار است؛ بدون PPS، شارژر ۴۵ واتی هم گوشی گلکسی را با ۴۵ وات شارژ نمی‌کند.

کابل، شریک نادیده‌گرفته‌شده

شارژر ۴۵ واتی با کابل نامناسب به توان اسمی نمی‌رسد. برای شارژ ۴۵ وات و بالاتر روی گوشی، به کابل USB-C به USB-C با جریان ۵ آمپر نیاز دارید؛ برای توان‌های ۱۰۰ وات، کابل باید تراشه E-Marker داشته باشد. کابل USB-A به Type-C هرچقدر هم باکیفیت باشد، سقف توانش پایین‌تر است.

GaN و اندازه

شارژرهای مبتنی بر گالیوم نیترید در همان توان، کوچک‌تر و خنک‌ترند. اگر شارژر را در کیف جابه‌جا می‌کنید یا پریز چندراهی‌تان شلوغ است، این اختلاف اندازه واقعاً به چشم می‌آید.

سفر خارج از کشور

خود آداپتورهای امروزی معمولاً ولتاژ ۱۰۰ تا ۲۴۰ ولت را پشتیبانی می‌کنند، پس مشکل ولتاژ ندارید؛ مشکل شکل پریز است. مبدل برق مسافرتی همین را حل می‌کند و معمولاً چند درگاه USB هم دارد تا مجبور نباشید چند آداپتور ببرید.

چطور انتخاب کنید

برای یک گوشی، یک شارژر ۲۰ تا ۴۵ واتی با PD کافی است. اگر گوشی سامسونگ دارید و سوپر فست می‌خواهید، PPS را شرط بگذارید. برای میز کار یا خانواده، مدل چندپورته با توان کل بالا منطقی‌تر از چند آداپتور جداگانه است. و اگر پاوربانک، لپ‌تاپ و گوشی را با هم می‌برید، یک شارژر GaN چندپورته جای همه را می‌گیرد.