کابل شارژ

می‌شود شارژر گران خرید و بعد همه‌اش را با یک کابل بی‌کیفیت هدر داد. کابل هم برق را می‌برد و هم به دستگاه‌ها می‌گوید چقدر برق مجاز است؛ یعنی جزئی از مدار فست‌شارژ است، نه فقط سیم.

آمپر و وات: عددی که واقعاً معنی دارد

روی کابل‌ها معمولاً ۳A، ۴A، ۵A، یا ۶۰ وات و ۱۰۰ وات می‌بینید. قاعده ساده است:

• کابل‌های تا ۳ آمپر برای شارژ معمولی گوشی کافی‌اند.
• برای شارژ سریع ۴ آمپری و بالاتر، کابل باید صریحاً همان جریان را پشتیبانی کند؛ سیم نازک‌تر گرم می‌شود و افت ولتاژ می‌دهد.
• کابل‌های USB-C به USB-C تا ۶۰ وات بدون تراشه اضافی کار می‌کنند. برای ۱۰۰ وات و بالاتر (لپ‌تاپ، مانیتور) کابل باید تراشه E-Marker داشته باشد، وگرنه توان روی همان ۶۰ وات قفل می‌شود.

USB-A یا USB-C در سر شارژر

کابل USB-A به Type-C هنوز پرکاربرد است و با شارژرهای قدیمی کار می‌کند، اما سقف توانش پایین‌تر است و از Power Delivery پشتیبانی نمی‌کند. اگر شارژر PD دارید و می‌خواهید آیفون یا گلکسی را سریع شارژ کنید، حتماً کابل USB-C به USB-C یا USB-C به لایتنینگ بگیرید.

انتقال داده، جدا از شارژ

خیلی از کابل‌های ارزان فقط دو سیم برق دارند و اصلاً دیتا رد نمی‌کنند؛ گوشی را وصل می‌کنید و کامپیوتر چیزی نمی‌بیند. اگر می‌خواهید فایل و بکاپ منتقل کنید، در مشخصات دنبال پشتیبانی از انتقال داده بگردید و اگر انتقال حجم بالا دارید، به نسخه USB هم دقت کنید.

طول، جنس و دوام

طول یک متر برای میز کار و جیب استاندارد است؛ دو متر برای کنار تخت و صندلی عقب ماشین. طول بیشتر افت ولتاژ بیشتری دارد، پس بی‌دلیل کابل بلند نگیرید. روکش نایلونی بافته‌شده و بدنه فلزی کانکتور در برابر تاخوردگی مقاوم‌ترند و دقیقاً همان‌جا که کابل‌ها معمولاً می‌شکنند تقویت شده‌اند.

کابل چند سر

کابل‌های ۳ در ۱ و ۴ در ۱ که هم‌زمان Type-C، لایتنینگ و میکرو USB دارند، برای کیف سفر و خانواده‌ای با گوشی‌های متفاوت انتخاب عملی‌اند. فقط بدانید توانشان معمولاً از کابل‌های اختصاصی فست‌شارژ کمتر است و برای شارژ سریع ماکزیمم مناسب نیستند. آن‌ها را به‌عنوان کابل دوم و اضطراری ببینید، نه کابل اصلی روزانه.

خلاصه انتخاب

یک کابل فست‌شارژ اختصاصی برای گوشی اصلی، یک کابل بلند برای کنار تخت یا ماشین، و یک کابل چند سر در کیف. همین سه‌تایی بیشتر موقعیت‌ها را پوشش می‌دهد.